نجیب برید

عید رمضان

عید آمد و خوش باش که ماه رمضان رفت

گــــومن چه کنم سرو رسایم بــه زمان رفت

با دیدهء تر عیدی خـــــوبان بسی عیب  است

با بــــوس وکنار ازدل مـــن آه و فغان  رفت

گفتــــن نتوانــــم بــــرهش عیــــد  مــــبارک

پیمان وفا نیست از آنـــــم کـــــه چنان  رفت

دانست دلـــــم مـــــرغ اسیراســــــت بری او

خندان شد و صیاد من ای هــــم نفسان رفت

در بند زمـــــانــــم  چــــه مرا سود که گویم

مــــژگان سیاهش چــــــوتیری ز کمان رفت

عا جـــت نبود بـــــرشــــب تارم پــــی زلفش

با موی سیاه از برمن شوکت و شان  رفت

فــــریاد مــــن از دســـت زمان آه و فغانست

از چشــــم نگاهم برهش دید  چــــسان رفت

مــــن با غــــم اندوه جدایی شــــدم هم دوش

اشک که بــــه دل بود هم از روی لبان رفت

یادم نــــــرود بــــوســـۀ آن روز وداعــــش

رو کرد به یک سـو دو دستم به میان رفت

با یاد جـــــوانی کـــــه ببینم رخ خـــــوبـــت

عمراســـــت شتابان که مرا ازپی جان رفت

دیـگر نـــه مجـــال اســـــت اگـــر یار نیامد

تیرنگهش از پی ابـــــرو چــــو سنان  رفت