جهان در معرض تحولاتي بسيار ساختاري و معرفتي واقع شده و به‎شدت در حال سيال شدن است. علتش نيز گسترش كمي و كيفي رسانه‎هاي بشري است. بشر در طول تاريخ، رسانه‎هايش هر روز رشد روزافزون داشته، اما اكنون سرعت رشدش زياد ‎شده و دليلش نيز فن‎آوري ديجيتال است. فن‎آوري صفر و يك كه بي‎نهايت احتمالات را در خود جاي مي‎دهد. يعني مي‎تواند بي‎نهايت پيام‎رساني كند و اطلاعات بدهد. ما هم در جامعه خودمان انوع آن را مشاهده مي‎كنيم: ماهواره‎ها، اينترنت، موبايل و البته هنوز هم رسانه‎هاي جديدتري در راه است. بر همين اساس، مقتضيات زمان به‎شدت در حال عوض ‎شدن است. چراكه اين مقتضيات زماني و مكاني را رسانه‎ها مي‎سازند و با رسانه‎ها جهان عوض مي‎شود. چنان‎چه در طول تاريخ هم مي‎بينيم كه اين رسانه‎ها همه چيز را تحول بخشيدند.. مثلا زماني اديان ابراهيمي نازل شدند كه بشر به رسانه‎اي به نام كتابت رسيد و خط پيدا شد. بعد مي‎رسد به يهود كه اولين كتاب ديني تورات را دارند و بعد مسيح با انجيل و در‎نهايت پيامبر اسلام با قرآن كريم. پس حتي اديان‎ هم تابعي از رسانه‎ها و ارتباطات جهاني بودند. به‎‎عبارتي، ادياني كه در طول تاريخ بشر آمدند، بر اساس وضعيت رسانه‎اي نازل شدند. اوجش قرآن است كه به عنوان معجزه پيامبر خاتم عنوان مي‎شود. در نتيجه پيامبر توانسته در يك رسانه اعجاز خود را مطرح كند. پس در نتيجه رسانه‎ها مهم‎ترين و مبنايي‎ترين وسايل مقتضيات زماني هستند. اديان بشري در طول تاريخ به‎صورت تكاملي آمدند و اين تكامل براساس رسانه‎هاي موجود است. اسلام كه دين خاتم را مطرح مي‎كند، قرآن و كتابت را مبناي خاتميت خود قرار مي‎دهد كه تا آخر بشر حجيتش ثابت است. و هميشه تحدي كرده كه هركس مي‎تواند يك سوره يا حتي يك آيه مثل آن را بياورد. بعد هم اعلام بشري مي‎كند كه اگر تمام جن و انس جمع شوند و درياها مركب شود و درخت‎ها قلم، نمي‎توانند اين اسماء الهي و تجلياتي كه در قرآن هست را جمع كنند. يعني يك بي‎نهايت در يك رسانه بانهايت به نام قرآن جمع شده است. در نتيجه قرآن هم براي آينده خودش يك كتابت اعجازي دارد، كه مي‎گويد هيچ‎كس نمي‎تواند مثلش را بياورد. در قرآن حوادث جهان اسلام و اخبار گذشته و آينده نيز هست. آينده‎نگري كه در قرآن هست، در بعد رسانه‎اي مسئله بسيار مهمي است. سنُريهُم آياتٍ في الافاقِ و الانفُسِ حتي يتبين انّهُ الحق يا بحثي كه حوادث آينده را مي‎گويد: و العاقِبهُ لِلمُتقِين يا و نُريدُ ان نمنّ علي اللذين استُضعِفُوا فِي الارضِ و نجعلهُمُ الائِمه و نجعلهُم الوارِثين. يعني اگر يك قياس را در نظر بگيريم، قرآن كبراي بشري و جهان صغراي آن است.
امروزه كه رسانه‎هاي جهاني به ديجيتال نزديك مي‎شوند، بي‎نهايت احتمالات در خودشان مي‎پذيرند، پس بي‎نهايت تكثرگرايي را نيز در خود ايجاد مي‎كنند. و اين بي‎نهايت هم در دانش بشري هم در اديان تجلي پيدا مي‎كند. مثلا از جمله مباحثي كه در دانش بشري مطرح مي‎شود، مسئله اقتصاد اعتباري است. مي‎بينيم كه روز به روز از آن حالت قديم كه كالا داد و ستد مي‎شد و بعد از آن اقتصاد پولي رايج بود، دور مي شويم و در حال حاضر جهان سومين دوره اقتصادي خود را توسط همين رسانه‎هاي ديجيتالي تجربه مي‎كند. يعني با رمزها كالا مي‎خريم. حتي از اعتباري كه نداريم خريد مي‎كنيم؛ از درآمد آينده.
يكي از مهم‎ترين مباحثي كه در بحث اديان به وجود مي‎آيد، بحث اديان ميان‎ديني است. يعني همه اديان خودشان را با توجه به دين‎هاي ديگر ترسيم مي‎كنند. مثلا اگر حوزه علميه قم به اين رسانه ديجيتال بپردازد، مي‎تواند تشيع را به‎عنوان يك فرآيند ميان‎فرهنگي و ميان‎ديني مطرح كند. اين مسئله در بودائيسم موفق‎تر از ما عمل كرده، چون آن‎ها خودشان را تطبيق رسانه‎اي داده و طرفداران زيادي را نيز جذب كرده‎اند. اين بحث مهمي است كه ما بايد براي آن فكر كنيم.
بنابراين آن‎چه دارد در جهان به‎وجود مي‎آيد، تمام پارادايم‎هاي دانشي و دين‎هاي سنتي و محدوده جغرافيايي را درهم‎ مي‎ريزد و همه چيز را سيال مي‎كند. البته به‎دست آوردن قواعد اين موضوع بسيار مهم است. يعني دانش بي‎نهايت مي‎شود. چون همه چيز به صورت ديجيتال مطرح مي‎شود. و چون اين‎ اتفاق مي افتاد، فرآيند دانش به‎شدت سيال مي‎شود. بي‎نهايت؛ انسان را در يك نيهيليسم، در چهارراهي كه سر و تهش معلوم نيست، قرار مي‎دهد و چون چنين چيزي مطرح مي‎شود، پارادايم‎ها بي‎نهايت افزايش مي‎يابند. چيزي كه اين ميان از اهميت برخوردار است، آن است كه انسان اطلاعات مورد‎نيازش را از اين اقيانوس اطلاعاتي بگيرد و پردازش كند. اين بزرگترين سياست‎گذاري هر كشوري در سطح رسانه‎اي خواهد بود؛ يعني پردازش‎دانشي و پردازش‎رسانه‎اي كه امروز بي‎نهايت مرزي را مطرح مي‎كند. اگر ما قلاب نداشته باشيم، پردازش مفاهيم نداشته باشيم، نمي‎توانيم اطلاعات مورد نظرمان را استخراج كنيم و حداقلش اين است كه دچار حيرت خواهيم شد. عقب‎ماندگي كه در اين دوره دچارش خواهيم شد به‎شدت بيشتر از عقب‎ماندگي دوره سنتي و مدرن است. اين‎جاست كه ما بايد به‎شدت پردازش داشته باشيم. فهم، اولين قدمي است كه برمي‎داريم. بايد تئوري كلامي داشته باشيم. مهم‎ترين چيزي كه در بعد جهان‎ پديداري در اين دوره توسط رسانه‎هاي ديجيتال مطرح مي‎شود، يك نوع جهان‎پديداري نيست‎‎انگاري و هيچ‎انگاري است. يك نوع نهليسم. ولي من مي‎گويم: يك نوع بي‎مرزي است. يعني انسان در جايي واقع مي‎شود كه از هيچ جهتي هيچ مرزي ندارد. و اين‎جاست كه انسان پست‎مدرن به‎شدت دچار سردرگمي مي‎شود.
به همين دليل آن ديني كه سعي مي‎كند يك مذهب جهاني را مطرح كند، يك مذهب عرفاني است. كه بسيار بحث مهمي است. خصوصا اگر تحولات جهان مدرن را ببينيم، در مي‎يابيم كه از همين عرفان شروع ‎شده است. عرفاني كه ريشه در عرفان يهوديت و بعد از آن مسيحيت و بعد فراماسونري دارد. فراماسونري يك مكتب عرفاني است كه سعي مي‎كند يك عرفان كاربردي و جهاني را مطرح كند. متأسفانه ما خوب مطالعه نكرديم، انساني مثل گنون كه ما در ايران خيلي طرفداري‎اش را مي‎كنيم، فراماسون است. بسياري از شخصيت‎هايي كه عرفان جهاني مطرح مي‎كنند همه فراماسون هستند. آن‎ها با يك نوع نظام جهاني عرفاني به وسيله رسانه‎هاي ديجيتال جهاني وارد عمل شده‎اند. پس در نتيجه جهان‎پديداري‎ رسانه جهاني مي‎شود، جهان‎پديداري عرفاني. به عبارتي اقتصاد اعتباري، اديان ميان‎ديني، ارتباطات ميان‎فرهنگي و درنهايت هم آن‎چه بر همه اين‎ها حاكم است، همان عرفان فراماسونري است. آن‎چه در جامعه امروز ما به نام عرفان‎هاي مبتذل، مجازي، وهم‎گرا و انحرافي ياد مي‎شود.
اگر ما عرفان فراماسونري را نفهميم، بسياري از فرآيندهاي حاكم بر ارتباطات عرفاني اينترنتي امروز را نمي‎توانيم دريابيم. بر همين اساس، نمي‎توانيم اقتصاد و نظام‎هاي فرهنگي را دريابيم. اين يك بحث بنيادي است. آن‎چه ما بايد امروز مطرح كنيم و خيلي هم بحث مهمي است، «عرفان شيعي» است كه مي‎تواند رقيب عرفان فراماسونري باشد. عرفاني كه در ايران گاهي به صورت عرفان سنتي، گاهي به‎صورت عرفان هايدگري، گاهي عرفان‎هاي پوپري، عرفان‎هاي يهودي‎مسلك و عرفان‎هاي سكولار و تصوف‎هاي ليبراليستي درمي‎آيد كه در اثر همين نوع اقتضائات رسانه‎اي به وجود مي‎آيند. آن‎چه مهم است و چهارچوب مهمي نيز دارد، «عرفان شيعي» است كه يك بعدش حكمت شيعي و بعد ديگرش فلسفه شيعي است. آن‎چه در جهان امروز مي‎تواند با ارتباطات اين رسانه ويران‎گر فراماسونري و عرفان‎گرا مقابله كند، عرفان شيعي است كه يك بال آن حكمت اسلامي و شيعي و بال ديگرش فلسفه است. اين بحث مهمي است كه ممكن است در هفته‎هاي آينده بيشتر به آن بپردازيم.
پس در نتيجه آن‎چه مهم است، فهم عرفان شيعي است؛ براي گمراه نشدن در اين عرفان فراماسونري كه امروزه اين رسانه‎ها به‎شدت آن را تبليغ مي‎كنند. عرفاني كه بيشتر غفلت‎زاست تا آگاهي‎زا. يعني به نام آگاهي غفلت ايجاد مي‎كنند، انسان‎ها را از خود بيگانه مي‎كنند. و اين بدترين نوع بيگانگي است. يعني آن تكنولوژي كارخانه‎اي و مكانيكي كه ماركس بيگانه‎زا مي‎دانست (همان كه در فيلم عصر جديد چارلي چاپلين مي‎بينيم) بسيار خفيف‎تر از اين رسانه جديد يعني ديجيتال است. چراكه اين رسانه ديجيتال انسان را از درون نابود مي‎سازد. چون بر تخيل و قوه وهم انساني تكيه مي‎كند و قوه وهم و تخيل انسان خصوصي‎ترين و جزيي‎ترين و شخصي‎ترين قوه انساني است و زماني كه آن قوه توسط رسانه ديجيتال تسخير شود، ديگر وجود انساني و تمام آينده انساني هم تسخير مي‎شود؛ چون قوه تخيل و وهم انساني، آينده انسان را مي‎سازد. امروز با اين رسانه‎ها حتي نسبت به آينده هم بيگانگي ايجاد مي‎كنند. در نتيجه آن‎چه در بحث امروز بسيار مهم است، فهم جهان‎پديداري حاكم بر رسانه‎هايي‎ست كه يك نوع عرفان‎گرايي يك چشمي را كه از علايم فراماسونري است (يعني همان دجال كه يك چشم در پيشاني دارد) دارد. دنيا را با يك چشم از مانيتورهاي كامپيوتر و تلويزيون مي‎بيند. و به‎شدت غفلت‎زايي مي‎كند نسبت به حال و گذشته و آينده. يعني كل وجود انساني. اگر روزي انسان به تخيلش پناه مي‎برد، امروز تخيلش نيز مصادره مي‎شود و اين بدترين نوع بيگانگي است. همه احساسات دست‎كاري مي‎شود، زيباشناختي‎ها از بين خواهند رفت. مثل زيبايي كه امروز در روابط جنسي غيرانساني غيرواقعي همراه با مواد مخدر شيميايي كه به شدت تخيل‎زاست و در مغز كار مي‎كند، مثل شيشه و كراك ديده مي‎شود. برخلاف مخدرهاي قديمي كه در خون تأثير داشت و گاهي منافعي نيز داشت. اين‎جاست كه روابط جنسي بسيار غيرواقعي و وحشتناك و كثيف ادامه پيدا مي‎كند. مثلا هم‎جنس‎بازي كه به يك رابطه مقدس و حاكم بر روابط جنسي در جهان تبديل مي‎شود. چنان كه در دو سه هفته اخير، چندين روز جشن داشتند و نخست وزير انگليس با افتخار در جشن آن‎ها شركت و اعلام مي‎كند تا سال آينده بتواند قوانين مساواتي بين هم‎جنس‎بازان و غير آن‎ها اجرا كند. چنين ساختاري در حال رخ ‎دادن است.
مهم‎ترين مسئله، مسلح شدن به سلاح حكمت شيعي است كه بر دو پايه عرفان شيعي و فلسفه شيعي بنا مي‎شود و مي‎تواند مبناي ميان‎فرهنگي جهاني و مبناي ارتباطات شيعي در جهان امروز واقع شود./