شنود مكالمات تلفنی؛ رسوایی جدید نیروهای خارجی در افغانستان

ايرنا : گرچه نیروهای خارجی در افغانستان بطور نمایشی حریم خصوصی را محترم می شمارند، اما افشای شنود مكالمات تلفنی شهروندان این كشور، رسوایی جدیدی برای آنان است.

منابع خبری در افغانستان بتازگی فاش كردند كه تمام مكالماتی كه از طریق دستگاه های مخابراتی این كشور رد و بدل می شود توسط نیروهای اشغالگر رمز گشایی و شنود می‌شود. نیروهای آمریكایی و ناتو به شكل غیرقانونی به كلیه مكاتبات و پیام های ارسالی در افغانستان دسترسی و نظارت كامل دارند و تلكسها و مكالمات تلفنی افراد را خوانده و یا گوش می كنند.

بانك جهانی پیش بینی كرده كه تا پایان سال 2011 ، 19 میلیون اشتراك تلفن در افغانستان ایجاد شود. این امر مورد توجه نیروهای شورشی است. زیرا بر اساس آمارها در سه ماه اول سال 2011، 52 حمله از سوی نیروهای شورشی به زیر بناهای تلفنی صورت گرفته است. بر اساس آمارها اكنون بیش از نیمی از بانوان خانه دار در افغانستان از تلفن همراه استفاده می كنند.

این موضوع در افغانستان را می توان سنتی امریكایی – اروپایی دانست. در امریكا و اروپا همواره اقدام دولت در شنود بدون مرز مكالمات تلفنی مورد اعتراض مردم این كشورها بوده است. همواره غربی ها دلایل امنیتی را بهانه انجام چنین اقداماتی ذكر می كنند. در ماجرای واترگیت جمهوری خواهان امریكا در هتل واترگیت كه محل تبلیغات انتخاباتی دموكرتها بود دستگاههای شنود كار گذاشتند و این رسوایی سبب بركناری نیكسون رییس جمهور وقت امریكا شد. در موضوع 'رابرت مرداك' نیز ابعاد جدیدی از زنجیره های شنود تلفنی افشا شد كه در نهایت به قتل شین هوار افشا كننده این موضوع انجامید.

ورود سنت غربی شنود مكالمات به افغانستان با ورود نیروهای خارجی به این كشور آغاز شده و از آنجایی كه بسیاری از تاسیسات ارتباطی در افغانستان با طراحی، حمایت مالی و مدیریت نیروهای خارجی است، زمینه انجام چنین اقداماتی برای نیروهای خارجی آسان و مهیاست . در برخی از كشورها به هنگام خرید تجهیزات ارتباطی مثل تلفن نظارت هایی وجود دارد اما در افغانستان این گونه نظارت ها كمتر انجام می شود و به دلیل نیازی كه كشور افغانستان به كمك خارجی دارد ناگزیر از پذیرش بی چون و چرای این تجهیزات است.

در توضیح شنود مكالمات تلفنی در افغانستان دو دلیل می توان ذكر كرد. دلیل اول كه توسط نیروهای خارجی ذكر می شود آنست كه این اقدام برای زیر نظر گرفتن اقدامات طالبان و نیروهای شورشی صورت گرفته است. از آنجایی كه گستره اقدامات تروریستی از جنوب به شمال افغانستان گسترش یافته است، نیروهای شورشی دیگر نمی توانند از ابزارهای ارتباطی با برد محدود همانند بی سیم استفاده كنند و مجبور به استفاده از تجهیزات مخابراتی هستند. لذا برای كشف و كنترل ارتباط تروریست ها، نیروهای خارجی مجبورند به شنود كلیه مكالمات مبادرت ورزند.

این دلیل كه توسط نیروهای خارجی ذكر می شود بیشتر جنبه توجیهی و نه توضیحی دارد. زیرا استفاده از هر ابزاری برای دستیابی به اهداف، توجیه از نوع غربی و خالی از استدلال عقلی – اخلاقی است. در افغانستان نمودار استفاده از وسایل ارتباطی حالت تصاعدی شدیدی دارد و آمارهایی كه آژانس بین المللی توسعه امریكا منتشر می كند مصداق این موضوع است.

دلیل دیگر برای این اقدام غیر اخلاقی آنست كه هر چند نیروهای خارجی از شنود مكالمات تلفنی در كنترل اقدامات نیروهای شورشی استفاده می كنند اما دلیل موازی دیگری نیز وجود دارد و آن جاسوسی در سطوح گسترده در افغانستان است. با توجه به شنود تلفنی انتخابات ها در امریكا می توان گفت كه چینش دولت های مختلف با رویكردهای متفاوت در افغانستان برای امریكا اهمیت دارد. این كشور می خواهد دولت هایی در افغانستان روی كار بیایند كه نه تنها گرایش امریكایی داشته باشند بلكه برنامه های خود را نیز با امریكا هماهنگ كنند.

بنابراین واشنگتن برای ایجاد یك ضامن و در مرحله بعد برای ایجاد یك ابزار قوی جهت كنترل به دنبال استفاده از ابزارهایی است كه جاسوسی این كشور را در افغانستان تسهیل كند. همچنین استفاده از شنود های تلفنی می تواند بر هم زننده برنامه هایی باشد كه امریكا با آن موافق نیست. نتیجه ای كه از دلیل دوم استنتاج می شود آنست كه امریكا بطور واضحی به مداخله در امور افغانستان دست زده است.

هر گاه كه كاخ سفید در موضوعات حساس امنیتی و سیاسی با چالش مواجه می شود دست به اقدامات غیر اخلاقی و خارج از چارچوب های قانونی می زند. شكنجه در گوانتانامو، آزمایش بمب های جدید در عراق و افغانستان و كشتار غیر نظامیان تنها بخش هایی از رسوایی نیروهای خارجی به خصوص امریكاست . بتازگی موضوع تجاوز جنسی به یك نظامی استرالیایی در ارتش امریكا در افغانستان، خوراك مناسبی برای رسانه ها فراهم كرده است و این موضوعات اولین مورد رسوایی واشنگتن نیست و بنظر می رسد كه آخرین مورد هم نباشد.

به هر حال شنود مكالمات تلفنی در افغانستان توسط نیروهای خارجی برگه جدید رسوایی برای امریكا در افغانستان است كه با هیچ دلیل عقلانی – اخلاقی توجیه نمی شود و با توجه به آنكه این اقدام بطور خودسرانه ای انجام شده توجیه حقوقی نیز نمی تواند داشته باشد.

آمریکا سردمدار استفاده از تسلیحات شیمیایی/ قربانیان یک کشور بی مسئولیت

با توجه به سابقه تاریک آمریکا در استفاده از سلاح های شیمیایی در افغانستان، پاکستان و عراق می توان گفت که ایالات متحده هیچگاه خود را متعهد به عدم استفاده از سلاح های کشتار جمعی نکرده و نخستین کشور استفاده کننده از تسلیحات شیمیایی در قرن 21 است.

روز دوشنبه قرار است اجلاس پیمان منع گسترش تسلیحات شیمیایی در لاهه هلند آغاز بکار کرد. مهمترین هدف سازمان منع سلاحهای شیمیایی خلع سلاح کامل شیمیایی و انهدام تمامی زرادخانه های سلاحهای مذکوراست که بیشترین میزان آن در اختیار آمریکا و روسیه بوده و طبق کنوانسیون منع سلاحهای شیمیایی بایستی تا تاریخ 29 آوریل 2012 کلیه این سلاحها نابود شوند.

ایالات ‌متحده ‌قول ‌داده ‌‌علیه ‌کشورهای ‌غیر ‌هسته ‌ای ‌به ‌سلاح‌های ‌هسته ‌ای ‌متوسل ‌نشود، ‌حتی ‌اگر ‌این ‌کشورها ‌از ‌سلاح‌‌های ‌شیمیایی ‌و ‌میکروبی ‌علیه ‌ایالات ‌متحده ‌استفاده ‌کرده ‌باشند ‌ولی ‌اگر ‌کسی ‌از ‌سلاح‌هایی ‌استفاده ‌کند ‌که ‌آمریکا ‌از ‌آن ‌اطلاعی ‌نداشت، ‌ممکن ‌است ‌در ‌این ‌اصل ‌بازنگری ‌صورت ‌بگیرد.

آمریکا از سابقه تاریک استفاده از سلاح های کشتار جمعی برخوردار است و هیچگاه نیز خود را متعهد به عدم استفاده از سلاح های کشتار جمعی نکرده است. تلاش غیرقانونی و نامشروع این کشور برای حفظ بخش کیفی ذخائر سلاح های شیمیایی خود، به عنوان منبع تهدید و خطر علیه صلح و امنیت جهانی تلقی می شود و غیرقابل چشم پوشی است که موجب نگرانی جدی است.

در حقیقت عدم امحای ذخائر سلاح های شیمیایی و حفظ آنها در کشورهای دارنده عضو سازمان و همچنین غیراعضاء برای صلح و امنیت بین المللی مخاطره آمیز است.

با وجود آنکه دولت آمریکا مدعی پایبندی به معاهده منع سلاح های شیمیایی است اما روزنامه دانمارکی "اینفورمیشن" در گزارشی فاش کرد: اسناد ارتش افغانستان نشان می دهد نیروهای خارجی تحت رهبری آمریکا از بمبهای فسفری سفید در نواحی پرجمعیت افغانستان استفاده کرده اند.

بر اساس این اسناد، بیش از هزار و 100 نیروی خارجی تحت رهبری آمریکا از جمله نیروهای دانمارکی از بمبهای فسفری سفید و موشک در جنگ افغانستان استفاده کرده اند، بطوری که این حملات به سلاح تهاجمی علیه غیرنظامیان در مناطق پرجمعیت تبدیل شده که این موضوع دغدغه گروههای حقوق بشری است.

در بمبهای فسفری از خطرناک ترین نوع فسفر یعنی فسفر سفید استفاده می شود. این نوع فسفر در مجاورت با اکسیژن هوا به سرعت مشتعل شده و امکان خاموش کردن آن فقط در صورت حذف کامل اکسیژن امکان دارد.

اگر این ماده روی سر و سینه ریخته شود در کمتر از 3 ثانیه سبب مرگ فرد می شود و در صورتی که روی دست یا پاها ریخته شود به علت گرمای زیادی که از سوختن فسفر آزاد می شود، دمای خون بالا می رود و بازگشت آن به قلب سبب از بین رفتن تمام ارگانها و در نهایت قلب می شود.

نظامیان آمریکایی در چند سال اخیر به بهانه مبارزه با طالبان در بخشهای مختلفی از افغانستان از سلاح های شیمیایی همچون مهمات "ترموباریک" و بمبهای "بانکر بوستر" علیه مردم بی دفاع این کشور استفاده کرده اند و تولد نوزادان ناقص الخلقه در افغانستان، پاکستان و عراق ثمره استفاده آمریکا از سلاح های شیمیایی است.
استفاده از فسفر برای مشخص کردن هدف یا ایجاد یک دود بر اساس قوانین بین المللی مشروع و قانونی تلقی می شود، اما گروههای حقوق بشر بر این باورند که استفاده این نوع مواد در مناطقی که می تواند بدون ملاحظه ای غیر نظامیان و نهادها را هدف قرار دهد، یک جنایت جنگی است.
بمب فسفری ماده شمعی شفاف و سفید مایل به زرد است و بوی آن شبیه بوی سیر است که از فسفات ساخته می شود. طبق توافقنامه ژنو در سال 1980 استفاده از فسفر سفید علیه غیر نظامیان یا حتی علیه نیروهای دشمن در مناطق مسکونی ممنوع است.
سوختگی با فسفر معمولا از نوع درجه 2 یا 3 است و تا هنگامی که فسفر از روی محل تماس برداشته نشود به سوزاندن ادامه می دهد و رسیدن این ماده به استخوان مسئله ای عجیب نیست.
نخستین بمب های فسفری در سال 1916 توسط انگلیس تولید شد و در جریان جنگ جهانی دوم توسط نظامیان آمریکایی و نیروهای کشورهای مشترک المنافع انگلیسی و نیز ژاپن به کار گرفته شد.
این سلاح ازجنگ جهانی دوم به صورت عامیانه "Willy Pete" نامیده می شد. آمریکا متحد دیرینه رژیم صهیونیستی نیز در جنگ با ویتنام به طور گسترده از این سلاح استفاده کرد. ارتش آمریکا در نوامبر 2004 در فلوجه عراق نیز از فسفر سفید برای وادار کردن افراد مسلح به خروج از مخفیگاهشان استفاده کرد.
این درحالیست که "پیتر بیس" رئیس وقت ستاد مشترک ارتش آمریکا استفاده از فسفر سفید را در عراق امری قانونی خواند و مدعی شد این ماده سلاح شیمیایی نیست بلکه سلاحی سوزنده است و در قانون جنگ استفاده از این سلاح مجاز است.

دولت آمریکا با استفاده از تسلیحات کشتار جمعی در عراق باعث کشته شدن هزاران نفر شد و هم اکنون بسیاری از مردم عراق از عوارض ناشی از سلاح های شیمیایی در حمله به کشورشان رنج می برند.
کارشناسان عراقی بر این باورند تا سه نسل دیگر بعید است که در عراق یک انسان کامل به دنیا بیاید چراکه اثر اشعه های اورانیوم غنی شده که جنگ 1991 و 2003 در این کشور برجای گذاشت تا یک قرن باقی می ماند.
اورانیوم ضعیف شده به دلیل آنکه از مواد بسیار سنگین درست شده و باقیمانده فرایند غنی سازی ذخایر سنگ اورانیوم است تنها در تسلیحات و راکتورهای هسته ای مورد استفاده قرار می گیرد و به دلیل قابلیتهای خود در نابودی ساختمانهای ضد گلوله و خودروهای نفربر همواره مورد استقبال ارتش آمریکا قرار گرفته است.
بر این اساس اورانیوم ضعیف شده سبب وارد شدن آسیبهای کلیوی، سرطان ریه و استخوان، اختلالات پوستی، عصبی و کروموزومی می شود و اختلالات سیستم ایمنی بدن و اختلالات ژنتیکی و تولد نوزادان ناقص الخلقه و دو سر یا سه سر را به همراه دارد.
ایندیپندنت همچنین در مطالعه ای از افزایش چهار برابری ابتلا به انواع سرطانها در میان بزرگسالان و افزایش 12 برابری ابتلا به سرطان در میان کودکان پایین تر از 14 سال خبر داد.
در این تحقیق که 4 هزار و 800 کودک اهل فلوجه شرکت کرده بود، مشخص شد که مرگ و میر نوزدان شهر فلوجه چهار برابر بیشتر از نوزادان اردنی و هشت برابر نوزادان کویتی است.
بر اساس این تحقیق از هر هزار نوزاد عراقی 80 نفر در ابتدای تولد خود می میرند، این درحالیست که در مقایسه با نوزادان مصری، اردنی و کویتی این ارقام به ترتیب 19، 17 و 9.7 گزارش شده است.
همچنین محققان از افزایش 38 برابری در میزان ابتلا به سرطان خون و افزایش 10 برابری میزان ابتلا به سرطان سینه در میان زنان و افزایش چشمگیر ابتلا به تومور غدد بافت لنفاوی و مغزی خبر داده اند.

گذشته از جنگ عراق و افغانستان بهتر است به جنایات آمریکا در لیبی اشاره کرد زیرا پس از آغاز این جنگ رسانه های غربی گزارش دادند ارتش آمریکا در 24 ساعت اول حمله به لیبی 45 بمب دو هزار پوندی رها کرد که به گفته "دوگ روکه" متخصص امور تسلیحاتی ساکن آمریکا و مدیر سابق پروژه استفاده از اورانیوم ضعیف شده در پنتاگون ایالات متحده در این جنگ از اورانیوم استفاده کرده است.
همچنین در حالی که بمبهای خوشه ای جزو سلاح های ممنوعه بین المللی هستند و استفاده از آن غیرقانونی و غیراخلاقی است اما گزارشهای بسیاری در رابطه با استفاده از این بمبها در لیبی منتشر می شود که انتقاد سازمانهای بین المللی از جمله دیده بان حقوق بشر را به همراه داشته است.
به گفته سازمان دیده بان حقوق بشر، آمریکا همچنان مخالف توافقنامه امضا شده توسط 108 کشور برای منع استفاده از بمبهای خوشه ای است که غیرنظامیان حتی سالها پس از جنگ از عوارض آن رنج می برند.
بمبهای خوشه ‌ای می ‌توانند از هواپیما یا سکوهای پرتاب موشکی پرتاب شوند. بدنه این بمبها در آسمان باز می ‌شوند و تعداد بی شماری بمب کوچک (بمبلت) را در زمینی گسترده پخش می ‌کنند. این بمبها درست مثل مین، در هنگام تماس انسانها یا حیوانات منفجر می‌ شوند.
حتی گفته می شود که آمریکایی ها و ناتو از نوعی سلاح های بیولوژیکی و سلاح های شیمیایی در لیبی استفاده کردند و در حقیقت مردم خاورمیانه به آزمایشگاه بزرگ سلاح های کشتار جمعی آمریکا تبدیل شده اند.
گذشته از جنایات آمریکا در کشورهای دیگر فعالان حقوق بشر کشورهای غربی را مسئول تشویق و تحریک رژیم بعثی سابق عراق برای دست زدن به 400 حمله شیمیایی علیه ملت های ایران و عراق می دانند که بر اثر آن هزاران نفر کشته و بیش از120هزار نفر مصدوم شدند.
رژیم صدام نه فقط نظامیان، بلکه غیرنظامیان ایرانی و عراقی را هدف حمله شیمیایی قرار داد و جنایات سردشت و حلبچه بهترین گواه بر این ادعاست.
رئیس کمیسیون پزشکی جمعیت مصدومین سلاح های کشتارجمعی نیز می گوید: شهر سردشت اولین قربانی استفاده از سلاح شیمیایی ممنوعه بعد از حمله اتمی ارتش آمریکا به شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن در جنگ جهانی دوم است.

موج سواری دولت پاکستان بر حمله امریکا

دیپلماسی ایرانی: پس از آن که جنجال خبری در مورد ارسال نامه ای از سوی مقامات پاکستانی به یکی از مقامات نظامی ‌امریکایی در خصوص کمک خواستن دولت پاکستان از امریکا برای ایجاد توازن میان دولت و ارتش این کشور، منجر به فراخواندن سفیر پاکستان از واشنگتن و استعفای او شد، جنجال دیگری در مورد حمله هلی کوپتر‌های امریکا و ناتو به یک مرکز نظامی ‌در مرز افغانستان و پاکستان آغاز شده است. جنجالی که تنش در روابط امریکا و پاکستان را به سطحی بالا رسانده است. محمد ابراهیم طاهریان، سفیر سابق ایران در پاکستان در این خصوص معتقد است:

در مورد این خبر چند نکته و حاشیه به نظر می‌رسد. برخی از مقامات و منابع افغانی معتقدند که اساسا پایگاه نظامی ‌یا پاسگاه جدیدی در آن منطقه از خاک پاکستان وجود نداشته و ایجاد پایگاه جدیدی نیز مطرح نبوده است. علاوه بر این از آن جا که اختلافات و درگیری‌های مرزی میان افغانستان و پاکستان تا حدی شدید بود که کار به پارلمان افغانستان کشید و نمایندگان پارلمان نسبت به این مسئله اعتراض کردند، به نظر می‌رسد که در خوش بینانه ترین نگاه، عناصری در دو طرف خط دیوراند هستند که دست به اقداماتی می‌زنند که باعث ایجاد تشنج بیش از حد در روابط اسلام آباد و کابل می‌شود. در چنین شرایطی نیروهای فرامنطقه ای یعنی ناتو و امریکایی‌ها به دلیل نگرانی از اوضاع و شاید هم نتیجه سردرگمی‌آن‌ها باشد، دست به اقداماتی می‌زنند که این اقدامات وضع را پیچیده تر از پیش می‌کند.

نکته دیگر این است که اصولا از زمانی که فعالیت‌های متجاوزانه نیروهای فرامنطقه ای بر فراز پاکستان توسعه پیدا کرده است تا کنون، پاکستان چه در دوران رئیس جمهور قبلی یعنی مشرف و چه در دولت زرداری به صورت عملی و قانونی برای برخورد با این موضوع اقدام نکرده است و اقدامات بیشتر در سطح رسانه بوده است.

در کنار همه این مسائل مجموعه وقایع به وجود‌آمده پس از جریان ارسال یک نامه از طرف مقامات پاکستانی( سفیر یا رئیس جمهور یا شخص سوم) به امریکا که به شدت روابط دولت و ارتش را بحرانی کرده است را نیز باید در نظر داشت. این مسئله باعث افزایش فشار افکار عمومی ‌بر همه نهادها در داخل پاکستان شد و این سوال ایجاد شد که چه طور مقامات پاکستانی برای حل مسائل داخلی به نیروی خارجی مراجعه می‌کنند؟ شاید این مسئله را بتوان یکی از بحرانی ترین مسائل در دولت آقای زرداری به شمار آورد که نهایتا منجر به فراخواندن و استعفای سفیر و معرفی فرد جدیدی به جای او شد. برخی از کارشناسان بر این باورند مجموعه وقایعی که منجر به درگیری اخیر شد که طی آن بیش از بیست و پنج نفر از نیروهای پاکستانی در اثر حمله هوایی هلیکوپترهای ناتو جان خود را از دست دادند،‌ به دولت کمک کرد تا از فشار افکار عمومی ‌خلاص شود. دولت پاکستان از این اتفاق حداکثر بهره را برای هدایت افکار عمومی ‌به جهت مورد علاقه خود برد و با استفاده از یک مسئله خارجی این چنینی مسائل داخلی در رابطه با ارسال نامه به امریکا را تحت الشعاع قرار داد.

لذا به نظر می‌رسد آن چه امروز تحت عنوان ضرب الاجل پاکستان به امریکا یا خط و نشان کشیدن پاکستان برای امریکا مشاهده می‌شود، به نوعی جنگ رسانه ای یا به عبارت دیگر سوار شدن دولتیان در اسلام آباد بر موج حمله نیروهای ناتو به یک مرکز احتمالا نظامی ‌در پاکستان است که دولت از آن برای خروج از بحران ایجاد شده در مورد نامه استفاده کرد و عملا موفق هم بود. الان اگر رسانه‌های داخلی و خارجی پاکستان را بنگریم، می‌بینیم که دیگر اثری از صحبت درباره ارسال نامه یک مقام پاکستانی به یک مقام نظامی ‌امریکایی نیست.

اما در مورد این که آیا باید حواشی جاری در مورد این مسئله را به عنوان یک تغییر در سیاست افغانستان- پاکستان امریکا در نظر بگیریم و این نتیجه گیری را داشته باشیم که امریکا از میزان حمایت خود از پاکستان کاسته است باید گفت تجربه نشان داده که چنین حوادثی به دلیل زیرساخت‌هایی که میان اسلام آباد و واشنگتن وجود دارد و سابقه ای چند دهه ای دارد، نمی‌تواند روابط دوجانبه را بر هم بزند. لذا به نظر نمی‌رسد این اتفاق هم تاثیر متفاوتی از اتفاقات گذشته داشته باشد. این اولین بار نیست که نیروهای دولتی یا شهروندان پاکستانی از طریق هوا توسط نیروهای فرامنطقه ای و بیگانه مورد حمله قرار می‌گیرند و جان خود را از دست می‌دهند. به هر دلیل که در سال‌های گذشته اتفاق فوق العاده ای در روابط اسلام آباد – واشنگتن به وقع نپیوسته و تغییری در روابط استراتژیک اسلام آباد – واشنگتن به وجود نیامده، به همان دلیل این بار هم تغییری جدی ایجاد نخواهد شد. فقط این سوال ممکن است وجود داشته باشد که در این صورت چرا تا این اندازه به آن پرداخته می‌شود که پاسخ این است که همان طور که گفته شد، به نظر می‌رسد عمدی وجود دارد که با برجسته کردن این اتفاق که البته اتفاق مهمی‌است و باعث تاسف هم هست، بتوانند بر مشکلات داخلی خود فائق آیند.

رييس عمومی بخش مبارزه با مواد مخدر سازمان ملل :

کشت ترياک باعث تقويت شورشيان می شود

8 صبح : مقامات دولت‌های افغانستان، ایران و پاکستان ـ در پنجمین نشست‌شان در کابل ـ‌ تصمیم گرفته‌اند تا مبارزات مشترک‌شان را علیه ترافیک مواد مخدر در سرحدات این سه کشور شدت بخشند. این مقام‌ها می‌گویند که افزایش عملیات‌های مشترک به منظور بازداشت و متوقف ساختن فعالیت قاچاقبران مواد مخدر در سرحدات میان سه کشور، یکی از این تصمیم‌هاست.

ضراراحمد مقبل، وزیر مبارزه با مواد مخدر افغانستان، پس از نشست سه‌جانبه‌ای که میان مقام‌های دولت افغانستان، ایران و پاکستان و به همکاری دفتر مبارزه با موادمخدر و جرایم سازمان ملل برگزار شده بود، در یک نشست خبری اعلام کرد که براساس فیصله‌های این نشست، همکاری‌ها میان این سه کشور در امر مبارزه با موادمخدر بیشتر از قبل می‌شود. آقای مقبل افزود: «فیصله‌ای صورت گرفت که عملیات‌های مشترک بین کشورهای منطقه، به‌خصوص جمهوری اسلامی ایران و جمهوری اسلامی پاکستان، صورت بگیرد و در توسعه و ازدیاد این عملیات‌ها، ما مصمم و جدی هستیم تا عملیات‌های مشترک در سرحدات این سه کشور بیشتر و بهتر شود.»

مقامات دولت‌های افغانستان، ایران و پاکستان در حالی از افزایش همکاری‌ها و هماهنگی میان سه کشور به منظور مبارزه با قاچاق موادمخدر خبر می‌دهند که براساس گزارش‌ها، میزان کشت کوکنار در افغانستان، طی سال جاری میلادی، افزایش داشته است.

در همین حال، مصطفی محمد نجار، وزیر داخله جمهوری اسلامی ایران، در این نشست از افزایش کشت‌زارهای کوکنار در افغانستان ابراز نگرانی کرد و گفت که مبارزه با قاچاق مواد مخدر یک مساله جهانی است و باید تمام کشورها در این مبارزه سهم بگیرند. آقای نجار افزود: «با توجه به این که موادمخدر حالا تهدیدی است برای کشورهای منطقه و جهان، لذا مبارزه با آن نیز نیاز به عزم جهانی و منطقه‌ای دارد.»

وزیر داخله جمهوری اسلامی ایران می‌گوید که افزایش تقاضاها برای مواد مخدر در کشورهای غربی باعث شده است که کشت‌زارهای کوکنار در افغانستان افزایش یابد. به گفته‌ی او، افزایش کشتزارهای کوکنار در افغانستان، یک خطر جدی برای کشورهای منطقه و جهان است و از همین‌رو، باید مبارزه جدی با این پدیده صورت گیرد. مصطفی محمد نجار همچنین گفت که ایجاد معیشت‌ بدیل برای دهقانان، مبارزه جدی علیه قاچاقبران در سرحدات و کاهش تقاضا از سوی کشورهای غربی، به کاهش کشت‌زارهای کوکنار در افغانستان کمک می‌کند. آقای نجار همچنین افزود که دولت ایران در راستای جلوگیری از قاچاق موادمخدر به کشورهای منطقه و غربی، تلاش زیادی کرده و در همین راستا نزدیک به سه‌هزار و هفت تن کشته و یازده‌هزار نفر دیگر زخمی داده است. وزیر داخله جمهوری اسلامی ایران گفت: «ما بیشترین هزینه را در بخش مبارزه با مواد مخدر داریم، بیش از سه‌هزار و هفت شهید و یازده هزار جانباز، یعنی در راه مبارزه با این بلای خانمانسوز زخمی داده‌ایم.»

همچنین خدابخش راجر، وزیر مبارزه با مواد مخدر پاکستان، نیز از تشدید همکاری‌ها در مبارزه مشترک با مواد مخدر خبر داد و گفت که پاکستان همیشه افغانستان و ایران را در در این مبارزه کمک کرده است. آقای راجر افزود: «من می‌خواهم از طریق رسانه‌ها به شما اطمینان بدهم که در آینده، قوه‌ی مبارزه با موادمخدر و وزارت مبارزه با موادمخدر پاکستان، در این مبارزه با کشورهای افغانستان و ایران همکاری‌های خود را ادامه می‌دهند.»

در همین حال، یوری میدوتوف رییس عمومی بخش مبارزه با موادمخدر و جرایم سازمان ملل و معاون سرمنشی عمومی این سازمان، می‌گوید با آنکه تلاش‌هایی برای کاهش موادمخدر در افغانستان ـ طی سال‌های اخیر ـ صورت گرفته، اما اکنون دیده می‌شود که کشت تریاک در افغانستان بیشتر شده است. به گفته‌ی او، شصت درصد افزایش در کشت تریاک، باعث تقویت فعالیت شورشیان و گسترش فساد اداری در افغانستان می‌شود. آقای میدوتوف بر همکاری‌های مشترک منطقه‌ای تاکید کرد و گفت کشورهای افغانستان، ایران و پاکستان باید با همدیگر همکاری بیشتر کنند.

با این حال، ضراراحمد مقبل می‌گوید که تقاضاهای بین‌المللی برای موادمخدر رو به افزایش گذاشته و این مساله دولت افغانستان را با خطر جدی مواجه ساخته است. وزیر مبارزه با موادمخدر افغانستان، همچنین، تاکید کرد زمانی قاچاق و کشت‌زارهای تریاک در افغانستان کاهش خواهد یافت که معیشت بدیل برای دهقانان ایجاد شود و موادمخدر به متقاضیان آن نرسد. او گفت: «بالا‌رفتن قیمت تریاک، تاثیرات بسیار جدی دارد و فشار بسیار بزرگی را بالای اجراات ما در افغانستان وارد کرده و نشان می‌دهد که تقاضای بین‌المللی برای موادمخدر رو به افزایش است و این یک خطر جدی است.»

همچنین ضرار احمد مقبل می‌گوید که براساس آمار اداره مبارزه با موادمخدر و جرایم سازمان ملل، سه‌صد و شصت و پنج تن موادمخدری که از افغانستان به بیرون قاچاق شده است، از طریق ایران، پاکستان و کشورهای آسیای میانه صورت گرفته است. او همچنین افزود که اکثر مواد کیمیاوی‌ای که از آن در ساختن هیرویین و مورفین استفاده می‌شود، از طریق همین کشورها به افغانستان وارد می‌گردد.

با آنکه، طی سال‌های اخیر، صدها میلیون برای از بین‌بردن کشت‌زارهای کوکنار در افغانستان به مصرف رسیده است، اما این کشور از جمله مهم‌ترین کشورهایی است که به تنهایی نزدیک به نود و پنج درصد موادمخدر جهان را تولید می‌کند.

یك مقام روس: عضویت تاجیكستان در اتحادیه اوراسیا هنوز مطرح نیست

مسوول بخش كشورهای مستقل مشترك المنافع در وزارت امور خارجه روسیه اعلام كرد كه درحال حاضر سخنی از پیوستن جمهوری تاجیكستان به اتحادیه اورآسیا نشده است.

به گزارش ایرنا به نقل از رادیو امروز، روسای جمهوری روسیه، قزاقستان و بلاروس بتازگی با امضای موافقتنامه ای بر همگرایی اقتصادی سه جانبه با هدف متحدكردن جمهوری های جداشده از شوروی سابق در چارچوب اتحادیه ای مانند اتحادیه اروپا توافق كردند.

بیست سال پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مسكو در صدد است نفوذ گذشته خود را از مرزهای لهستان تا سواحل اقیانوس آرام بار دیگر احیا كند.

رهبران روسیه امیدوارند سایر كشورهای جداشده از شوروی سابق را نیز به این اتحادیه ملحق كنند و تاكنون مسكو از اوكراین نیز برای پیوستن به این اتحادیه اقتصادی دعوت كرده است.

'ماكسیم پیشكف' درباره دلایل عدم پیوستن تاجیكستان به این اتحادیه افزود: این جمهوری در مرحله اول باید عضو اتحادیه گمركی روسیه، قزاقستان و بلاروس شود تا امكانات و توان آن برای پیوستن در اتحادیه اوراسیا بررسی شود.

مسوول بخش كشورهای مستقل مشترك المنافع در وزارت خارجه روسیه با تاكید بر آنكه قرقیزستان و تاجیكستان باید عضو اتحادیه گمركی شوند، اضافه كرد: این پنج كشور در نهایت اعضای اصلی سازمان همكاری اوراسیا را تشكیل خواهند داد.

وی با بیان آنكه روسیه شركای خود را فراموش نخواهد كرد، درباره تبعات نامطلوب اختلافات روسیه و تاجیكستان بر سر محكومیت خلبانان بر همكاری های اقتصادی دو كشور، تاكید كرد: این قضیه پایان یافته و هیچ تاثیری بر مناسبات دو كشور نخواهد داشت.

مخالفت با تعطیلی پایگاه نظامی آمریکا سوغات سفر آتونبایوا به نیویورک

رزا آتونبایوا که پیش از این در فعالیت مجدد پایگاه نظامیان آمریکا در قرغیزستان نقش موثری داشت، در تازه ترین اظهارات خود پس از بازگشت از سفر به نیویورک خواستار تجدید نظر در تصمیم اخراج نظامیان آمریکایی از خاک قرغیزستان شد.

به گزارش فارس، در حالی که این روزها مواضع صریحی از سوی برخی از کاندیدای پارلمان و رئیس جمهور منتخب مردم قرغیزستان مبنی بر لزوم برچیده شدن پایگاه نظامیان آمریکایی در بیشکک به گوش می‌رسد، رئیس جمهور موقت و فعلی این کشور بار دیگر سودای حمایت از مواضع آمریکا در منطقه را سر داد و خواستار عدم تعجیل در تعطیلی پایگاه ماناس شد.
آتونبایوا که در تاریخ دهم دی (31 دسامبر 2011) دوره ریاست جمهوریش به پایان می‌رسد، برای شرکت در جلسه سازمان ملل به نیویورک سفر کرده بود و در کنفرانسی مطبوعاتی پس از بازگشت در مورد پایگاه ماناس گفت: ماناس نقش عمده‌ای در حل و فصل مسائل افغانستان دارد و نبایستی در تعطیلی آن عجله‌ای داشت.
وی با ابراز اطمینان تاکید کرد، قراردادی که من برای ماناس امضا کرده‌ام تا سال 2014 اعتبار دارد و سرنوشت این پایگاه را گذشت زمان تعیین خواهد کرد.
رئیس جمهور موقت قرغیزستان که پیش از سفر به نیویورک نظری در خصوص لزوم تعطیلی پایگاه ماناس نداشت، در این مصاحبه مطبوعاتی به طور مکرر تاکید می‌کرد، معتقدم که نبایستی در مورد این پایگاه عجولانه تصمیم گرفت.
این اظهارات در حالی است که الماس بیک اتمبایف رئیس جمهور منتخب مردم در مصاحبه‌ای با رویترز عنوان کرده بود که بیشکک پس از سال 2014 قرار دادی با آمریکا در مورد پایگاه ماناس امضا نخواهد کرد.
رزا آتونبایوا در مورد اظهارات اتمبایف در خصوص ماناس نیز گفت، به هر حال ماناس یک مرکز ترانزیت است. و از این طریق کالاها به چین و کشورهای غربی منتقل می شود این ایده بسیار خوبی است که این فرودگاه مورد استفاده انتقال کالا باشد.
بنابر اعلام رسانه‌های خبری معتبر منطقه، آمریکا از طریق این پایگاه نظامی ماهانه 15 هزار نظامی و 500 تن کالا به افغانستان منتقل می‌کند و همواره در پایگاه 1200 نظامی و 800 غیر نظامی حضور دارند که در سال 2014 باید به همراه ناتو مرکز را ترک کنند.

روزهای سخت اتمبایف در تقابل آمریکا و روسیه
حالا این سؤال پیش می آید که آیا ترانزیت کالاها به افغانستان پس از سال 2014 متوقف می‌شود؟
جیرگا مشاور ارشد آمریکا در امور افغانستان معتقد است که خیر متوقف نخواهد شد! چون آمریکا از افغانستان بیرون نخواهد رفت و فقط تعداد نظامیان را کم خواهد کرد و پایگاه‌های کوچک که حتما نظامی هستند در افغانستان باقی خواهد ماند.
این کارشناس معتقد است که برای اتمبایف شرایط در آینده بسیار مشکل می‌شود، اتمبایف از طرفی دوستی با روسیه را می‌خواهد و از طرف دیگر، پایگاه ماناس هر سال 63 میلیون دلار برای قرغیزستان منفعت دارد که برای اقتصاد قرغیزستان بسیار مهم است.
اگر اتمبایف می‌خواهد این پایگاه را به فرودگاه غیر نظامی تبدیل کند، این یک ایده بسیار عالی است که پایگاه از حالت نظامی خارج و به مرکز ترانزیت بین کشورهای روسیه، آمریکا، چین و کشورهای غربی تبدیل شود و ثانیاً از درگیرهای بین روسیه، غرب و چین فرار می‌کند و پول ترانزیت را نیز دریافت می‌کند. ولی این گزینه را نمی‌توان نادیده گرفت که این پایگاه برای آمریکایی‌ها بی نهایت مهم است، و برای مواقع حساس بر روی آن حساب ویژه‌ای باز کرده اند و به این راحتی حاضر به تخلیه آن نخواهند بود.
پس از اعلام خبر پیروزی اتمبایف در انتخابات ریاست جمهوری قرقیزستان وی در اولین اظهارات خود با اشاره به عدم تمدید قرارداد حضور نظامیان آمریکایی تاکید کرد، پایگاه آمریکایی ماناس پس از اتمام قراردادش در سال 2014 به طور کلی از قرغیزستان برچیده خواهد شد.
در همان حال، جرج لیتل سخنگوی وزارت دفاع آمریکا در واکنش به اظهارات اتمبایف اعلام کرد، آمریکا حاضر به از دست دادن پایگاه ماناس در قرقیزستان نیست و در این رابطه با رئیس جمهور قرغیزستان وارد مذاکره خواهد شد.
پایگاه نظامی «ماناس» در فرودگاه بین المللی ماناس در نزدیکی پایتخت قرغیزستان قرار دارد که از سال 2001 تاکنون در چارچوب عملیات نظامی آمریکا در افغانستان به فعالیت خود ادامه می‌دهد و نقش بسیار مهمی در پشتیبانی لجستیکی و تامین تجهیزاتی نیروهای آمریکایی مستقر در افغانستان دارد.

اشپیگل:صادرات سلاح آلمان در سال گذشته 50 درصد افزایش یافت

صادرات جنگ افزار توسط آلمان در سال ۲۰۱۰ به رکوردی بی‌سابقه دست یافته و 50 درصد افزایش یافته است. ارزش این جنگ‌افزارها بالغ بر دو میلیارد یورو گزارش شده است

به گزارش خبرگزاری فارس، هفته‌نامه‌ آلمانی اشپیگل نوشت: آلمان در سال ۲۰۱۰ از طریق صدور جنگ‌افزار و کالاهای تسلیحاتی، به رکوردی بی‌سابقه دست یافته است. ارزش این جنگ‌افزارها بالغ بر دو میلیارد یورو گزارش شده است.
نشریه‌ اشپیگل گزارش خود را با استناد به گزارشی درباره‌ صدور اسلحه منتشر کرده که قرار است روز چهارشنبه آینده (۳۰ نوامبر/۹ آذر) به تصویب کابینه‌ دولت آلمان برسد.
ارزش واقعی این صادرات بالغ بر ۲ میلیارد یورو برآورد شده است که نسبت به سال پیش از آن، افزایشی ۵۰ درصدی نشان می‌دهد. ارزش صادرات اسلحه در سال ۲۰۰۹ رقمی بالغ بر ۳۴/۱ میلیارد یورو بوده است.
این صادرات بیش از هرچیز سلاح‌های پیشرفته و گران چون زیردریایی‌ها، رزم‌ناوها و تانک‌ها را دربرمی‌گیرد. افزون بر این، در گزارش آمده است که شرکت‌های اسلحه‌سازی آلمان در سال گذشته میلادی قراردادهایی بالغ بر ۵ میلیارد یورو با خریداران منعقد کرده‌اند.
دوسوم جنگ‌افزار صادراتی آلمان، به کشورهای اتحادیه‌ اروپا یا کشورهای عضو ناتو صادر شده است. ولی افزون بر این، صادراتی نیز به آفریقا و کشورهای حوزه‌ی خلیج فارس صورت گرفته است.
گفتنی است یکی از این اقلام فروش جنجالی تانک های لئوپارد 2 به عربستان بود. این تانک ها مصرف مقابله با شورشهای داخلی دارد.
این گزارش مدعی است که موضوع صدور اسلحه در آلمان مناقشه‌برانگیز است، به‌ویژه از آن‌جهت که دولت این کشور نمی‌تواند محل نهایی استقرار سلاح‌ها را از پیش کنترل کند.
«اشپیگل» در ادامه می گوید که اخیرا در لیبی تفنگ‌های G-36 ساخت شرکت آلمانی «هکلر و کخ» یافت شده که رسما به کشور مصر صادر شده بود.
این مجله می گوید که نمی داند این سلاح ها چطور از لیبی سردرآورده است!

واکنش حزب سبزهای آلمان
دقیقا همین موضوع حزب سبزهای آلمان را به واکنش واداشته است. این حزب در کنگره‌ی خود در شهر کیل آلمان در این رابطه خواستار آن شد که شورای امنیت آلمان فدرال، محرمانه بودن مصوبات خود را لغو کند.
شورای امنیت آلمان، کمیسیونی جنب کابینه‌ی دولت است که برای صادرات اسلحه مجوز صادر می‌کند و فقط یک بار در سال گزارشی در این باره منتشر می‌سازد. حزب سبزهای آلمان معتقد است که این فعالیت به اندازه‌ی کافی شفاف نیست و پارلمان آلمان باید هر سه ماه یک‌بار گزارشی در این باره‌ دریافت کند.
خواست حزب سبزها این است که یک نهاد پارلمانی، کار شورای امنیت آلمان را کنترل کند و از تصمیمات آن پیش از اجرا مطلع شود. در موارد حساس مربوط به صادرات اسلحه، این نهاد پارلمانی باید این امکان را به دست آورد که با وتوی خود صادرات اسلحه را معوق سازد.

منبع : سایت آریایی

تیتر صفحه   * * * * * * * *  بالا بروید

بانک موضوعی وبگاه " روشنایی " :