عنوان سروده ایست از عبدالله وفا ، استقبال بر غزل جناب شریف حکیم ؛

خاک گردِ پا

از بِرون من مجو ، راز درون زندگی

همچو بحر بیکران ، هم بی سرو بی پاستم

من فغان و شور مردم را ، نهان دارم به دل

لیک نزد هرزه خو ، بیهوده و بی جاستم

هر که را غم میرسد ، باشم ورا از جان شریک

نزد اهل دل ، سرا پا ، زورق طلا ستم

روز و شب در فکر اسباب رهایی بشر

فکر و ذکرم خیر باشد،چون مَلک هر جاستم

دستگیر مردمانم ، در سراشیب حیات

ای خدا همت رسان ، در غربت و تنهاستم

از خموشیهای من ، فکری به سود خود مزن

لیک در روز قیام ، من آه آتشزاستم

نیستم چون چلچراغ ، دیر و هم بت خانه ای

لیک در شهر غریبان ، خاک گردِ پاستم

از دویی و از منی ، ناید صدای مردمی

فرد بودم جمع گشتم ، با همه یکجا ستم

راز عشق و عاشقی ، اندر ضمیر من بجو

نیستم مجنون ولی ، من عاشق مولاستم

فکر  خیر بینوا  را از منِ  افسرده جو

من فقیر و بینوا را ، خادمِ والاستم

گاه در حال حضور و گاه در قال فکور

همچو آب دیده ، در پیدا و نا پیداستم

از تلونهای دنیا ، رنگِ بی رنگی خوشست

من غلام همت والای ، بی رنگهاستم

این سرود ناب و دلکش ، از حکیم دارد پیام

او شریف  است و حکیم من بنده مولاستم

«تار و پود  زنده گی ام ریشه دارد با «وفا

در دلِ روشن ضمیران ، ناظر و پیداستم

عبدالله وفا

1.11.2013

مطالب خود را از طریق ایمیل sarajadib@gmail.com بما بفرستید

بانک موضوعی وبگاه " روشنایی "

اخبار	اجتماعی	اشعار	سیاسی	روز های خاص	سخنان بزرگان
علمی	طب	هنر/ موسیقی	کتب	تاریخی	فرهنگی
مقالات تحلیلی	اقتصادی	زبان	زنــان	ملل / حقوق

ویانا - اتریش