نامه‌ای به وجدان‌های بیدار:

جنگ چه را می‌گیرد، صلح چه می‌بخشد؟

در آستانه‌ی قرنی که باید قرن خرد، آگاهی و همزیستی باشد، هنوز صدای توپ و تفنگ، از فریاد صلح بلندتر است.

جنگی که میان امریکا و ایران آغاز شده، نه تنها مرزهای جغرافیا را درمی‌نوردد، بلکه وجدان‌های انسانی را نیز زخمی می‌کند.

آیا زمان آن نرسیده که انسان از خاکسترهای تاریخ درس بگیرد؟

جنگ چه می‌گیرد؟ جنگ، نخستین قربانی‌اش «انسان» است.

١- جان‌های بی‌گناه: کودکانی که در آغوش مادرشان پرپر می‌شوند، مردانی که در جبهه می‌میرند، و زنانی که با اندوه و بی‌سرنوشتی تنها می‌مانند.

٢- اقتصاد فرسوده: زیربناها نابود، صنایع فلج، بازارها متروک، و بودجه‌های ملی صرف سلاح به‌جای سلامت می‌شود.

٣- فرهنگ و تمدن: با هر بمبی که می‌افتد، بخشی از حافظهٔ فرهنگی یک ملت دود می‌شود – معابد، مساجد، کتابخانه‌ها، آثار تاریخی.

٤- محیط زیست: آلودگی گسترده، نابودی منابع طبیعی، آتش‌سوزی جنگل‌ها، و آب‌هایی که مسموم می‌شوند. اما شاید بدتر از همه، شکاف عمیقی‌ست که در دل ملت‌ها ایجاد می‌کند؛ بی‌اعتمادی، نفرت، انتقام‌جویی…

صلح چه می‌بخشد؟ صلح، بذر زندگی‌ست که در هر خاکی، بار می‌دهد.

١- آبادی و رشد اقتصادی: سرمایه‌گذاری شکوفا می‌شود، تجارت رونق می‌گیرد، و بیکاری کاهش می‌یابد.

٢- تحصیل و پیشرفت علمی: به جای بودجه‌های نظامی، در دانشگاه‌ها، مدارس و پژوهش سرمایه‌گذاری می‌شود.

٤- همزیستی مسالمت‌آمیز: جوامع رنگارنگ در کنار هم زندگی می‌کنند؛ انسان‌ها بر اساس تفاهم، نه ترس، به گفت‌وگو می‌نشینند.

٥- احیای امید و کرامت انسانی: وقتی صلح باشد، مردم فرصت زندگی دارند – نه فقط زنده ماندن.

جنگ برای کی مفید است؟ بیایید صادق باشیم. جنگ سود دارد – اما نه برای مردم. بلکه برای تاجران مرگ، فروشندگان اسلحه، سیاستمداران بحران‌ساز، و رسانه‌هایی که از ترس و دروغ نان می‌خورند.

اما صلح، اگرچه سودش دیرتر نمایان می‌شود، پایداری‌اش برای همگان است. صلح نیاز به آگاهی دارد، به شجاعت مدنی، به انسان‌هایی که با قلم، صدا، اندیشه و ایستادگی، راه روشن را انتخاب کنند.

سخن آخر: ما از تاریخ آمده‌ایم، نه از جنگل. بیایید انسان باقی بمانیم.

نه به جنگ بگویم ؛ بلي بگويم به صلح،

برای امروز، برای فرزندان‌مان، و برای جهانی که هنوز شایستهٔ عشق است.

با مهر یک صدای صلح‌ جو در میانهٔ غوغای جنگ :« سراج اديب »